Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2012

Έτσι για σκέψη.......


      Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή ... 
      Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει. Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει.
      Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση........

      Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε.

     Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο.

      Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει. Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ' εκείνο το μέρος. Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου. 

      Τα μάτια του, όμως, ήταν μάτια ερευνητή, κι ίσως γι' αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ' τις πέτρες: Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες.
   Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα. Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ' εκείνο το μέρος. Κοιτάζοντας γύρω του, ο άνθρωποις ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε:Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες. Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση. Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο, και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες. Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού. Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια ... 
     Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει. Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε. Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός, και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή.
«Όχι, για κανέναν συγγενή» είπε ο ερευνητής. «Τι συμβαίνει σ' αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ' αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπου; και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά:»

     Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: «Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω ...
    »Οταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: 
     Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε. Στ' αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση.
»Εστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή:»
»Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού ... Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα;
»Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού;
»Και ο γάμος των φίλων;
»Και το ταξίδι που πάντα ήθελε;
»Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα;
»Πόσο κράτησε στ' αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων;
»Ώρες; Μέρες; Έτσι , συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε ... Κάθε λεπτό.



  »Οταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιό του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του. Γιατί αυτός είναι για εμάς ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ»  "Ιστορίες να διηγηθείς - Χορχέ Μπουκάι"
Καληνύχτα σε όλα τα σπιτάκια της γειτονιάς  &  ένα όμορφο ξημέρωμα σε όλους!

30 σχόλια:

  1. That was a nice story. And your translation button is so easy to do now. Thanks.
    ~Sheri at Red Rose Alley

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λατρεύω τον Μπουκάι! Ακόμα κι αν δεν κάποιος δεν τον παραδέχεται σαν ψυχολόγο, οι ιστορίες του πάντα έχουν κάτι να δώσουν. Μελετώντας τα βιβλία του έχω αλλάξει κατά πολύ τον τρόπο σκέψης μου.
    Καλό βράδυ Γεωργία μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. άλλοι τόσοι όμως και περισσότεροι τον παραδέχονται και είμαι ανάμεσα σε αυτούς χωρίς να είμαι ψυχολόγος.έχει, όπως λες κι εσύ έναν δικό του τρόπο, πάντα να πει κάτι.Όσον αφορά εμένα, ισχύει το ίδιο, όπως και για σένα, βέβαια δεν τα έχω μελετήσει όλα, αλλά θα το κάνω σύντομα!Καλή σου μέρα!

      Διαγραφή
  3. Αχ αυτός ο Μπουκάϊ..Καληνύχτα Γεωργία μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, Κατερίνα μου.Χαίρομαι που σου αρέσει, οη απόψη σου, και σαν πιο ειδική και με παρεμφερές επάγγελμα, έχει άλλη βαρύτητα!Φιλάκια!

      Διαγραφή
  4. Υπέροχη ιστορία!Πραγματικά για σκέψη.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά, τροφή για σκέψη και για ενδοσκόπηση!Καλή σου μέρα!

      Διαγραφή
  5. Ξεκινώντας την ανάρτηση σου άρχισα να λυπάμαι....Τελειώνοντας χαμογέλασα!!Μου άρεσε πολύ!!
    Φιλάκια και καλημέρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπράβο Δεσποινάκι!έτσι ακριβώς αισθάνθηκα κι εγώ και στο τέλος προβληματίστηκα, τι θα έγραφε άραγε στο τέλος η δική μου πλάκα?Μήπως ήρθε η ώρα να αυξήσω το χρόνο χαράς και απόλαυσης?Φιλάκια και Καλημέρα, επίσης!

      Διαγραφή
  6. Πολύ΄ωραία ανάρτηση. Μου άρεσε πολύ το κείμενο που διάβασα.
    καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Λατρεμένη ιστορία από έναν λατρεμένο συγγραφέα-ψυχοθεραπευτή!
    Καλή σου μέρα! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι για την κοινή οπτική!Καλή σου νύχτα!

      Διαγραφή
  8. Στην αρχή άρχισα να στεναχωριέμαι αλλά χάρηκα που εμφανίστηκε ο ηλικιωμένος! Πολύ όμορφη ιστορία...:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι ήταν καθησυχαστικός από την αρχή!όντως όμορφη ιστορία, άραγε αν κάναμε μια δοκιμή, πόσο χρονών θα ήμασταν τώρα?Καλή σου νύχτα!

      Διαγραφή
  9. Μου θυμίζει Καβάφη ή απατώμαι?..... για την Ιθάκη!
    Καλημέρες πολλές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ομολογώ ότι δεν το είχα σκεφθεί, αλλά υπάρχει κοινό νόημα, το ταξίδι...έχεις δίκιο.Καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  10. Δεν την είχα ξανακούσει αυτήν την ιστορία!
    Εντυπωσιάστηκα!
    Φιλιά, καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ίδιο ένιωσα κι εγώ όταν την διάβασα για πρώτη φορά.Επινοητικός ο Χορχέ!Φιλιά, επίσης!

      Διαγραφή
  11. πολύ ομορφη και ενδιαφέρουσα για την αποψή της ιστορία...δεν εχω διαβάσει τον συγκεκριμενο συγγραφέα αλλα με εντυπωσίασε η αποψή του περι στιγμών....φιλάκια πολλα Αρμονία μου... καληνύχτα σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειλικρινά σμαράγδι μου, αξίζει να τον διαβάσεις έχει γράψει πολλά και όλα αξιόλογα κατ΄εμέ.έχει ένα πρωτότυπο τρόπο ψυχανάλυσης.Όλες οι ιστορίες διδακτικές, για σκέψη και ενδοσκόπηση.Εγώ πάντως ξεκίνησα με το "ΝΑΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ".Φιλάκια πολλά πολλά!

      Διαγραφή
  12. Αρμονικη γεωργια μου, καλως σε βρηκα!
    Παρολο που σε εχω συναντησει σε αλλα μπλογκς κοινων φιλων, να ειδες? δεν ειχα ερθει ως το σπιτακι σου1 Κια ειναι τοοοσο ομορφα εδω....
    Τι ομορφη ιστορια που αναρτησες παραπανω! Πολυ διδακτικη και σημαντικη!
    Αποψε ηρθα στα πεταχτα, μα θα ξαναρθω! that's a promise...καλο σου βραδυ! και φιλακι! ;ο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο χαίρομαι που ανταποκρίθηκες και πέρασες κι εσύ από το δικό μου σπιτάκι!Χαίρομαι που σου αρέσει!Ναι, να ανταλλάσουμε επισκέψεις!.... άλλωστε έχω ήδη καταθέσει την άποψη μου για αυτά τα λίγα που έχω δει από σένα και από φιλικά blogs και από το δικό σου!Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή
    2. Καλο σαβ/κο, γλυκια μου!
      Thanks for...existing! ;ο)

      Διαγραφή
  13. Ωραία ιστορία,πραγματικα έτσι πρέπει να μετράμε τη ζωη μας,μόνο τότε αξίζει ,φιλάκια Γιωργία μου καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νέλη μου πόσο χαίρομαι με τα καλά σου λόγια, κάθε φορά!Να είσαι καλά, κορίτσι μου και καλό σου απόγευμα!

      Διαγραφή
  14. Beautiful story!!!
    Have a wonderful weekend, dear!

    Besos, desde España, Marcela♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Have a wonderful weekend to, dear!Thank you!Φιλάκια = Βesos!!!!

      Διαγραφή
  15. Τι όμορφη ιστορία..... Με συγκίνησε και μ' έβαλε σε σκέψεις....
    Φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή