Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Μια συγκινητική ιστορία!Αξίζει!

Καλημέρα , φίλοι μου.
Την παρακάτω ιστορία που θα διαβάσετε, μου την έστειλε στο e-mail μου, μια πολύ καλή μου φίλη.
Προσωπικά, με συγκίνησε πολύ και ένιωσα δέος, μπροστά στους ανθρώπους - εκπαιδευτικούς που γνωρίζουν ότι εκτελούν λειτούργημα και όχι επάγγελμα.
Κάπως έτσι σφυρηλατούνται χαρακτήρες μέσω χαρισματικών εκπαιδευτικών.
Ελπίζω να σας πει αυτή η ιστορία, όσα είπε και σε μένα.

Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε' δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου η κυρία Τζοβάννα είπε στα παιδιά ένα ψέμα.

Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο.
Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, διότι εκεί στην μπροστινή σειρά, βυθισμένο στο κάθισμά του ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μάνος Μανούσας.
Η κυρία Τζοβάννα είχε παρακολουθήσει τον Μάνο την προηγούμενη χρονιά και είχε προσέξει ότι ο Μάνος δεν έπαιζε καλά με τα άλλα παιδιά.
Τα ρούχα του ήταν τσαλακωμένα. Πάντα φαινόταν ότι χρειαζόταν μπάνιο. Και ο Μάνος μπορούσε να είναι πολύ δυσάρεστος.
Στο σχολείο που δούλευε η κυρία Τζοβάννα έπρεπε να επιθεωρήσει του κάθε μαθητού το ιστορικό.
Άφησε του Μάνου το ιστορικό να το διαβάσει τελευταίο. Όταν όμως διάβασε το ιστορικό που έγραφαν οι προηγούμενες δασκάλες έμεινε έκπληκτη!
Η δασκάλα της Α' δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι ένα φωτεινό παιδί με έτοιμο πάντα το χαμόγελο.
Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα, και έχει καλούς τρόπους. είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».
Η δασκάλα της Β' δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι άριστος μαθητής.
Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξ αιτίας της μητέρας του που έχει μια ανίατη ασθένεια, η ζωή στο σπίτι θα είναι δύσκολη».
Η δασκάλα της Γ' δημοτικού έγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του ήταν πολύ σκληρός και οδυνηρός για αυτόν.
Προσπαθεί να κάνει καλά τις εργασίες του, αλλά ο πατέρας του δε δείχνει πολύ ενδιαφέρον.
Η ζωή του σπιτιού σύντομα θα τον επηρεάσει εάν δε παρθούν ορισμένα μέτρα».
Η δασκάλα της Δ' δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος έχει αποσυρθεί και δεν δείχνει ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη».
Διαβάζοντας όλα αυτά η κυρία Τζοβάννα κατάλαβε το πρόβλημα και ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της.
Αισθάνθηκε ακόμη χειρότερα, όταν οι μαθητές της της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα. Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, εκτός από του Μάνου.
Το δώρο του ήταν άγαρμπα διπλωμένο σε μια καφετιά χοντρή σακούλα του μανάβη. Η κυρία Τζοβάννα δυσκολεύτηκε να το ανοίξει εν μέσω των άλλων δώρων.
Μερικά παιδιά άρχισαν να γελάνε όταν έβγαλε από τη σακούλα ένα βραχιόλι που λείπανε μερικές από τις ψεύτικες αδαμάντινες χάντρες και ένα μπουκάλι ένα τέταρτο γεμάτο άρωμα.
Αλλά έπνιξε τα γέλια των μαθητών καθώς είπε θαυμαστικά πόσο όμορφο ήταν το βραχιόλι φορώντας το στο χέρι της και βάζοντας μερικές σταγόνες στον καρπό του χεριού της.

Ο Μάνος έμεινε λίγο παραπάνω στο σχολείο στο σχόλασμα για να πει «κυρία Τζοβάννα σήμερα μυρίζατε όπως ακριβώς μύριζε η μαμά μου».
Όταν έφυγαν τα παιδιά έκλαιγε για περίπου μισή ώρα. Από εκείνη την ημέρα η κυρία σταμάτησε να διδάσκει ανάγνωση, γραφή και αριθμητική.
Έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στο Μάνο. Καθώς δούλευε μαζί του το μυαλό του ζωντάνευε. Όσο πιο πολύ τον ενθάρρυνε τόσο πιο γρήγορα ανταποκρινόταν.
Έως το τέλος του χρόνου ο Μάνος είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης του, και παρόλο το ψέμα ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά
το ίδιο η κυρία Τζοβάννα ευνοούσε τον Μάνο ιδιαίτερα.
Μετά από ένα χρόνο βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα της. Ήταν από τον Μάνο. Της έλεγε ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Πέρασαν έξι χρόνια πριν πάρει άλλο σημείωμα από τον Μάνο.
Της έγραφε ότι τελείωσε το Λύκειο και ήταν τρίτος στην τάξη του, και ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.
Μετά τέσσερα χρόνια πήρε άλλο ένα σημείωμα που της έλεγε ότι παρόλο που τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα κατάφερε
να επιμείνει και να συνεχίσει τις σπουδές του, και ότι σύντομα θα αποφοιτούσε από το πανεπιστήμιο με τις μεγαλύτερες διακρίσεις.
Την διαβεβαίωνε ότι αυτή ήταν η πιο αγαπητή δασκάλα που είχε σε όλη του την ζωή.
Πέρασαν ακόμη τέσσερα χρόνια και έφτασε ακόμα άλλο ένα γράμμα.
Αυτή τη φορά εξηγούσε ότι αφού πήρε το δίπλωμά του αποφάσισε να προχωρήσει πιο πολύ και να κάνει διδακτορικό.
Στο γράμμα εξηγούσε ότι αυτή παρέμεινε η πιο καλή και αγαπητή δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.
Μα τώρα το όνομά του ήταν πιο μακρύ Dr. Εμμανουήλ Σ. Μανούσος.
Η ιστορία δεν τελείωνε εκεί. Υπήρξε ακόμη ένα γράμμα εκείνη την άνοιξη. Ο Μάνος της ανακοίνωνε ότι είχε γνωρίσει μια υπέροχη κοπέλα την οποία θα παντρευόταν.
Της εξηγούσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει πριν μερικά χρόνια και αναρωτιόταν αν θα συμφωνούσε να παραβρεθεί στο γάμο και να καθόταν στη θέση της μητέρας του γαμπρού.
Βεβαίως η κυρία Τζοβάννα δέχτηκε. Μαντέψτε! Στο γάμο φορούσε εκείνο το βραχιόλι που της είχε δωρίσει κάποια Χριστούγεννα - χρόνια πίσω.
Ναι, εκείνο το βραχιόλι που έλειπαν οι αδαμάντινες πέτρες.
Και βεβαιώθηκε ότι φορούσε το ίδιο άρωμα που θυμόταν ότι φορούσε η μητέρα του Μάνου στα τελευταία τους Χριστούγεννα μαζί.
Όταν συναντήθηκαν αγκαλιάστηκαν με στοργή. Ο κύριος Μανούσος ψιθύρισε στο αυτί της κυρίας Τζοβάννας «Σας ευχαριστώ κυρία Τζοβάννα που πιστεύατε σε μένα.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με κάνατε να νιώθω σπουδαίος και μου δείξατε πως εγώ μπορούσα να διαφέρω».
Η κυρία Τζοβάννα με δάκρυα στα μάτια ψιθύρισε: «Μάνο μου λάθος κατάλαβες.
Εσύ ήσουν που δίδαξες σε εμένα πώς να διαφέρω. Δεν ήξερα πώς να διδάσκω μέχρι που σε γνώρισα.
Σε παρακαλώ να θυμάσαι πως ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας θα έχεις την ευκαιρία να αγγίξεις ή και να αλλάξεις τη σκοπιά, την άποψη ενός ανθρώπου.
 Και όταν το κάνεις σε παρακαλώ προσπάθησε να την κάνεις θετική."

Τα δικά μου μάτια γέμισαν δάκρυα και η ψυχή ευγνωμοσύνη, που ακόμα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, γιατί η ιστορία είναι αληθινή (απ όσο τουλάχιστον γνωρίζω) και ακόμα μια φορά μετανιώνω που δεν έγινα εκπαιδευτικός.
Τα φιλιά μου και την αγάπη μου σε όλους σας.

36 σχόλια:

  1. Με το ζόρι μπορώ να δω την οθόνη του υπολογιστή...
    Συνεχώς σκουπίζω τα μάτια μου κι εκείνα διαρκώς βουρκώνουν...
    Ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας...
    Δεν μπορώ να γράψω κάτι άλλο...
    Σε φιλώ πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ίδιες οι αντιδράσεις μας, καλή μου, στην πρώτη ανάγνωση..εγώ ευχαριστώ!... και αισθάνομαι πολύ τυχερή, που έχω συναντήσει ανθρώπους να μοιράζονται σκέψεις και συναισθήματα, μαζί μου.Θα ήταν κρίμα να μην το μοιραστώ λοιπόν, μαζί τους.Σε φιλώ.

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. πόσο μπορούν τελικά οι λέξεις να είναι φτωχές, μπροστά σε κάποια συναισθήματα...ευχαριστώ.

      Διαγραφή
  3. ...Ιριδα μου να σαι καλα..θελω να πω και γω ενα μεγαλο ευχαριστω στον Δασκαλο μου..τον Κ.Γιωργο Σαγρη..να ναι καλα οπου και αν ειναι..σ'ευχαριστω ματια μου..ο Δασκαλος η Δασκαλα πιστευω ειναι μετα απο τους γονεις..το τσιμεντο..το μπετο αρμε που λεει και ο Γ.Παισιος..για τα γερα θεμελεια ενος σπιτιου..σε φιλω..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει δίκιο Ο Γέροντας, καλή μου..τα θεμέλια μας τα έβαλαν οι γονείς μας και μετά οι δάσκαλοι μας και αν όλοι ήμασταν τυχεροί, να βρεθούμε στα χέρια τέτοιων ανθρώπων, τότε αυτή η κοινωνία, θα ήταν πολύ καλύτερη.Χαίρομαι που έχεις να θυμάσαι με τέτοια αγάπη, έναν τέτοιο Δάσκαλο.Σε φιλώ.

      Διαγραφή
  4. ..ουπς λαθος..Αρμονια μου..συγνωμη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ..Το κατάλαβα...μη στεναχωριέσαι, για τ΄αυτονόητα.

      Διαγραφή
  5. Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου που μοιράστηκες κάτι τόσο υπέροχο μαζί μας!
    Σε φιλώ, καλή βδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει το υπόβαθρο εδώ μέσα για τέτοιο μοίρασμα..θα ήταν άδικο, να μην το έκανα..άλλωστε και με μένα κάποιος άλλος το μοιράστηκε..σε φιλώ!

      Διαγραφή
  6. Με πήραν τα ποτάμια...πράγματι πολύ συγκινητική η ιστορία!...
    Νάσαι καλά κορίτσι μου που τη μοιράστηκες μαζί μας...
    Καλό μήνα σου εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά Χρυσούλα μου και να έχεις έναν όμορφο μήνα..αν είσαι τυχερός, με κάποιους τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου, μπορείς να βρεις την αρμονία...Φιλιά & ειλικρινά, εγώ ευχαριστώ..

      Διαγραφή
  7. Δεν έχω λόγια!!!
    Πράγματι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, τέτοιοι εκπαιδευτικοί, μια στο τόσο, αλλά υπάρχουν!!!
    Χάρη σε αυτούς προχωράει η ζωή...
    Κατασυγκινήθηκα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ..χάρη σε αυτούς προχωράει η ζωή...αληθινό, πολύ αληθινό. Η ζωή θέλει Ανθρωπιά και Αγάπη...σου στέλνω, μια ζεστή αγκαλιά!

      Διαγραφή
  8. Πολύ συγκινητική ιστορία! Ένας κόμπος θρονιάστηκε στον λαιμό μου και με πνίγει γιατί είμαι και εγώ εκπαιδευτικός και δυστυχώς βλέπω πόσο ψυχροί και άκαμπτοι είμαστε οι εκπ/κοί μερικές φορές γιατί τρέχουμε να προλάβουμε την ύλη, γιατί πρέπει να βάλουμε αξιοκρατικά την βαθμολογία, γιατί..., γιατί..., αλλά κυρίως γιατί "δεν βλέπουμε"! Μακάρι να διάβαζαν όλοι αυτη την ιστορία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η απάντηση σου, σηκώνει μια άλλη αλόκληρη ανάρτηση. ...όπως τα λες, ακριβώς..μακάρι να μπορούσαν να δουν τα παιδιά όχι σαν ένα σύνολο, αλλά σαν μια ιδιαίτερη μονάδα, το καθένα..θα επανέλθω στο θέμα..χαίρομαι που ανήκεις στους λίγους!Φιλιά!

      Διαγραφή
  9. Πολύ συγκινητική ιστορία και χαίρομαι ιδιαίτερα που είναι αληθινή.
    Καταλαβαίνω πώς ένιωσε η δασκάλα απόλυτα. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση της.
    Κάθε παιδί αξίζει μια ευκαιρία, αξίζει τη στήριξη, αξίζει την αγάπη, ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί ολόπλευρα και να ξετυλίξει τις δυνατότητές του.
    Συμφωνώ με τη Gina πιο πάνω, πολλές φορές τρέχουμε να προλάβουμε την ύλη... και χάνουμε την ουσία.
    Χαίρομαι που ανέβασες αυτό το κείμενο γιατί υπάρχουν και τέτοιοι εκπαιδευτικοί... κι αυτό είναι κάτι που ο κόσμος θα έπρεπε να μάθει.
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστό και ευαίσθητο το σχόλιο σου..και χαίρομαι κι εγώ, που υπάρχουν τέτοιοι εκπαιδευτικοί..ίσως, αν κάποιοι από μας στάθηκαν τυχεροί, να τους σημάδεψαν θετικά τέτοιες φωτεινές πλευρές της εκπαίδευσης....Ναι, ο κόσμος πρέπει να τα μαθαίνει, για να μη χάνει την ελπίδα του..αλλά άραγε, πόσο όμορφο θα ήταν να μάθαιναν την ιστορία αυτή νέα παιδιά που εκπαιδεύονται για να εκπαιδεύσουν..φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  10. Αν όλοι οι εκπαιδευτικοί έσκυβαν πάνω από κάθε παιδί και δεν "δούλευαν" μόνο με αυτά που νομίζουν ότι είναι πιο έξυπνα τότε θα είχαμε μια κοινωνία ιδανική.
    Καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κάθε παιδί θα έπρεπε να "δουλεύεται" μόνο του, με τις δικές του ιδιαιτερες ικανότητες και δεξιότητες... και τότε , έχεις δίκιο, θα είχαμε άξιους ανθρώπους που θα έστηναν μια κοινωνία ιδανική.Καλό μήνα, επίσης!

      Διαγραφή
  11. I now have tears in my eyes. What a beautiful story, and I thank you for sharing it. My daughter is working on her Ph.D. right now, and my other daughter works with elementary children, and I'm sure they send goodness every day to their students.

    Your Header and side bars made my heart sing. They are so dreamy.

    Love,
    ~Sheri

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Be happy for your daughters. It's nice being a teacher and love what you do.
      I am glad you like my blog with roses!Kisses!

      Διαγραφή
  12. Oh...what a adorable story! Rich of great feelings.
    Kisses
    Alessandra

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Δάκρυσα από συγκίνηση αλλά και χαρά για το ξύπνημα και ξαναζωντάνεμα της παιδικής ψυχούλας, του ανθρώπου που χάρη στην αγάπη μεγαλούργησε.
    Σπουδαία η εκπαιδευτικός, οφείλω κι εγώ πολλά Ευχαριστώ σε δασκάλους που με ώθησαν ν' ανακαλύψω κομμάτια μου που δεν γνώριζα ότι έχω...
    Ανάπαυση στην ψυχή της μανούλας που ο χαμός της δεν έγινε τελικά τάφος, αλλά φάρος...

    Πολλά ευχαριστώ και σ' εσένα που μοιράστηκες την υπέροχη αυτή ιστορία μαζί μας!

    Καλώς σε βρίσκω!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς όρισες με το τρυφερό σχόλιο σου..με συγκίνησες!!!Χαίρομαι που θα τα λέμε!Φιλιά!

      Διαγραφή
  14. Την προηγούμενη εβδομάδα μου έδωσε μια φίλη αυτή την ιστοριούλα να τη διαβάσω και συγκινήθηκα πολύ. Είναι καταπληκτική!
    Η κυρία Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ όταν την ρώτησαν ποιος είναι ο πιο καλός δάσκαλος,εκείνη απάντησε:Αυτός που δεν κάθεται απέναντι,αλλά δίπλα στα παιδιά του. Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που την έχεις κι εσύ διαβάσει την ιστορία.
      Πολύ σωστά έγραψε η κ. Αρβλέρ!
      Η Μαρία Μοντεσσόρι το έκανε σκοπό ζωής και δημιούργησε ολόκληρη Σχολή & όπως έλεγε η ίδια:" Η διαμόρφωση του χαρακτήρα δεν διδάσκεται. Προέρχεται από την εμπειρία και όχι την εξήγηση.”

      Διαγραφή
  15. Τι συγκινητική ιστορία!!!!δάκρυσα!!!να σαι καλά γλυκιά μου!!!!!πολλά φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο όμορφο να δακρύζει κάποιος με την ανθρωπιά!Γιατί για να την αναγνωρίζει την έχει και σίγουρα θα την μεταλαμπαδεύσει !!!Πολλά - πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  16. Τα δάκρυα εύκολα ερχονται στα μάτια, ποσο μπορούμε να προσπεράσουμε τους ανθρώπους και την εσωτερική τους κατάσταση και να κάνουμε λάθος , να φερθούμε εγωιστικά, αυτό μας λέει αυτή η ιστορία, γιατί λιγο ακόμη και θα τον εγκατέλειπε το Μάνο και τότε ένα αγόρι μπορεί και να χανόταν , τι κρίμα θάταν! Η εξέλιξη του παιδιού δείχνει ποσο ρόλο παίζει η ανθρωπιά, η ενθάρυνση, μπράβο σου ευχαριστούμε, Μαίρη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για το σχόλιο σου και με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη σε όσα γράφεις!Φιλιά!

      Διαγραφή
  17. Με άγγιξε πάρα πολύ.. Και μου θύμησε την σχέση που έχει δημιουργήσει η μητέρα μου στο νηπιαγωγείο με έναν μαθητή της από το Χαμόγελο. Σ'ευχαριστούμε πολύ που την μοιράστηκες μαζί μας! Μπορώ να την αναδημοσιεύσω στο blog; Ευχαριστώ εκ των προτέρων Γεωργία μου!! Πολλά φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ..και βέβαια μπορείς να αναδημοσιεύσεις, το ρωτάς? Αυτές οι εξαιρέσεις πρέπει να γίνονται γνωστές, για να υπάρχουν μιμητές και για να εξακολουθεί να υπάρχει η ελπίδα για ότι καλύτερο.Χαίρομαι που έχεις κάτι τόσο όμορφο, δικό σου (της μητέρας σου)και ελπίζω να μας το διηγηθείς. Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  18. Γεωργία . μόλις διάβασα την ιστορία στης Κατερίνας που την αναδημοσίευσε. Δάκρυσα!
    Δεν έχω λόγια!
    Φιλάκια πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναμενόμενο!έχεις ζήσει σίγουρα μια παρόμοια.Είδα την ανάρτηση, αλλά δεν πρόλαβα να αφήσω σχόλιο.Ένα σχόλιο δηλαδή που θα με κάλυπτε.Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που αγαπούν και ξέρουν ότι εξασκούν λειτούργημα και ιδίαιτερα, όταν αυτό έχει να κάνει παιδικές ψυχές και μυαλουδάκια. Σε φιλώ πολύ.

      Διαγραφή